Laatste rit in de rollercoaster?

Posted on

Hier zit ik weer met mijn laptop op schoot, met een half oog kijkend naar een belachelijk programma op TLC, de avond voor de uitvaart van mijn lieve schoonmoeder Anneke.

Het heeft even geduurd voordat ik weer in de pen ben geklommen. Met name was ik hard aan het werk, trainde ik mijn reet eraf voor de Ironman van Lanzarote en genoot van het heerlijke gewone gezinsleven! Maar ook heeft mijn website, om onbekende redenen, eruit gelegen. Eigenlijk ging het leven weer redelijk voor de wind. Zeg maar halve wind (voor de zeilers en surfers onder ons). Sinds ik ben opgenomen in TFRNL zijn mijn ondernemers zintuigen weer flink geprikkeld. Heerlijk en leerzaam om te doen. Mijn gezin en ik hebben een fantastisch weekend gehad bij vrienden van mijn ouders in Venray. Daar deed ik mee met het EK/NK Powerman en werd 11e op het EK en 2e op het NK in mijn agegroup en dat ondanks een halve fietsrit met een lege voortube. Op karakter doorgekluund!

received_m_mid_1397399408129_685b18960e5d370a09_0Het overhandigen van het STL tenue, speciaal ontworpen door Sonja Jaarsveld, was een kroon op het weekend. Dit tenue zou ik vol trots dragen tijdens mijn eerste Ironman in Lanzarote waar Barbera en ik voor uitgenodigd waren om samen een punt achter de afgelopen rollercoaster te zetten! Niet wetende wat ons nog te wachten stond!

Op mijn werk had ik iedereen al voorbereid dat ik niet veel aanwezig zou zijn in de maand mei. Eerst een week naar Frankrijk om hard te trainen samen met mijn gabber Peter de Jong (alleen de 18-urige autoreis is al een fantastische ervaring geweest), onze trainer Frank Heldoorn en nog een aantal atleten die getraind worden door Frank. Wat een geweldige week waar mooie vriendschappen uit zijn ontstaan. Super mooi, je kent mensen vanuit de wedstrijden maar als je dan lief en leed deelt met elkaar een week lang dan ontstaan er mooie dingen. Het is zo simpel soms! Mijn vorm en geloof in mezelf en de Ironman groeide per dag. Mede door Frank en de groep maar vooral Peter hield me die spiegel voor. Thanx mate! Het ging bijna voor de wind…….tot ik de laatste dag naar huis belde om te vertellen hoe laat we ongeveer de dag erna in Rijswijk zouden aankomen. Ik kreeg te horen dat mijn schoonmoeder opnieuw was opgenomen in het ziekenhuis. Het ging niet zo best met haar. Direct kreeg ik een dejavu gevoel met mijn vader. Dat ging bijna identiek. Te snel teveel kilo’s kwijtraken, ziekenhuisopname……..in de auto terug probeerde ik het te blokkeren maar vermoedde sterk dat mijn eerste Ironman niet in 2014 ging plaatsvinden. Stom hè maar ik had zo’n angstig voorgevoel. Het ging de dagen erna op en neer met haar gezondheid. Dan weer goed dan weer heel slecht maar mijn gevoel bleef. Dinsdag 13 mei zou ik met Barbera in de namiddag vertrekken naar Dusseldorf Weeze om daar te overnachten en dan woensdagochtend vroeg te vertrekken naar Lanzarote. Barbera had al besloten om niet te gaan…….dat viel mij erg zwaar want zonder haar wilde ik niet gaan. We zouden samen iets afsluiten maar zij en mijn schoonmoeder wilde graag dat ik ging…..om mijn eerste Ironman te doen. “Je hebt er zo hard voor getraind” zeiden ze. Wat een onmogelijke beslissing voor mij! De lieve mensen van STL en Ruud de Haan deden er alles aan om mij mee te kunnen laten gaan. Open terugticket, open telefoonlijn….noem maar op. Echt zo gaaf om te zien en mee te maken hoe er werd meegeleefd en meegedacht. Onbeschrijvelijk!

Anneke (Mobile)Echter dinsdagmorgen werden we met ijlspoed in het ziekenhuis bijeengeroepen. Het ging heel slecht met Anneke. Ik stapte de kamer binnen en wist direct dat het mis was en mijn dejavu gevoel gerechtvaardigd was. Anneke greep ook mijn hand en fluisterde me: “jij begrijpt het hè jongen”…….ja ik begreep het en was blij dat ik afscheid heb mogen nemen en haar achteraf veel pijn en leed bespaard is gebleven. Rust zacht Anneke en geef mijn vader, moeder en oma een dikke knuffel!

Hopelijk is het nu even klaar en beleven we de laatste rollercoaster rit waar we al 2 jaar in zitten. Maar uit alle negatieve dingen volgen altijd weer positieve dingen. Daar geloof ik heilig in en houd ik me aan vast! Alleen het verdriet dat is killing…..dat mag nu wel eens stoppen!