The way to Almere

Op Hemelvaartsdag doe ik mijn eerste triathlon van het seizoen: de halve triathlon van Westervoort

De afstand is 2 km zwemmen, 80 km fietsen en 20 km lopen. De opdracht is om deze wedstrijd op Almere tempo te doen. Maar wat is Almere tempo als je nog nooit een lange afstand hebt gedaan? Best wel lastig. Zone 3 zegt mijn trainer en Ferdinand is een zeer ervaren trainer en geloof ik op zijn woord. Maar zone 3 met zwemmen hoe doe je dat als zinkende baksteen? Met fietsen en lopen kan ik af en toe nog op een hartslagmeter kijken om te zorgen dat het allemaal nog binnen de grenzen valt.  Het zwemmen zal ik toch iets meer op gevoel moeten doen. Maar mijn zwemgevoel is zo relatief. Ik voel eigenlijk alleen ademnood en vermoeidheid. Waarschijnlijk zal het met elkaar te maken hebben En toch kijk ik uit naar deze wedstrijd. Ik ben ook niet echt angstig voor deze afstanden. Immers heb ik eerder een halve triathlon gedaan enkele jaren geleden.

De hele triathlon van Almere dat is een heel ander verhaal. Ik moet toegeven dat het een heel grote stap is van de halve afstand naar de hele afstand. En na een half jaar trainen heb ik nog niet echt het topgevoel dat ik de klus ga klaren. Een irritant kriebelend gevoel maar daarnaast heeft het een aantrekkelijke kant. Het nieuwe, het onbekende heeft me altijd geboeid. En wanneer ik mijn ouders zie, beide ernstig ziek, vormen ze mijn motivatie om weer het zwembadwater in te duiken, weer op de fiets te springen en trek ik toch weer de loopschoenen aan om de kilometers in mijn lijf te krijgen. Okee ik heb spierpijn, zie regelmatig scheel van de honger en heb af en toe een rauwe biefstuk als kont. Maar dat is kinderspel met hetgeen zij ondergaan. Voor hen doe ik het.

Echter hoop ik in de komende 4 maanden het lekkere en plezierige gevoel te krijgen, het gevoel dat ik er klaar voor ben, het gevoel dat verslavend werkt, het gevoel dat ik Almere ook voor mezelf doe. Dat gevoel mis ik nu en hoop ik in Westervoort te krijgen…….

Afgelopen weekend was weer genieten van een topwedstrijd en de Limburgse gastvrijheid

Zaterdagochtend vertrok ik in de stromende regen richting Venray om daar in een flauw zonnetje aan te komen bij Peet (Peter) en Peet (Petra), vrienden van mijn ouders en mij en mijn vaste verblijfplaats voor de afgelopen zeven jaar.

Zoals gebruikelijk werd ik weer heel enthousiast en gastvrij ontvangen. We kletsten lekker bij en ik vertelde ook het rottige nieuws van mijn vader. Dit was nog zo vers dat ze het nog niet wisten. Dat kwam hard aan maar we konden er erg goed over praten en dat helpt altijd enorm.

In de middag ben ik op mijn gemak met de bus naar Horst afgereist om daar mijn startbescheiden te halen en deel te nemen aan de pastaparty. Wat een mooie professionele organisatie is de Powerman toch. Alles goed verzorgd. Na de pastaparty weer lekker terug naar Venray om mijn fiets te prepareren, wedstrijd outfit in orde te maken en met Peet en Peet ouderwets over het leven te filosoferen.

Na een goede nachtrust, een goed ontbijt klom ik op mijn Shivie om af te reizen naar Horst a/d Maas voor mijn eerste echte wedstrijd sinds het NK duathlon in september 2011, diverse mentale dreunen met betrekking tot mijn ouders, drie kuitscheuringen en een schouderspierscheur. Ik had er erg veel zin in maar was ook best huiverig voor mijn kuit en mijn trainingsachterstand bij het hardlopen. Ik kreeg de opdracht van Ferdinand om de eerste 15 km lekker te lopen. Niet vol maar ook geen slakkengang. Een beetje er tussen in. Voor de start kwam ik ook David tegen. David traint ook bij Ferdinand en is ook op weg naar Almere. Het grote verschil tussen ons is dat David pas voor het 2e jaar triatleet is. Dus petje af om dan nu al Almere te willen doen. Ook de Holland Powerman was zijn eerste grote duathlon en heb ik hem als “nestor” een beetje wegwijs gemaakt.

De eerste 15 km gingen in 58,5 minuten. Eigenlijk iets harder dan de bedoeling was. En dit krijg je terug. Dat weet ik uit ervaring. De wissel ging rustig, ik dronk een half bidon leeg en stapte op de Shiv om 60 km lekker door te rammen. Het fietsen ging erg sterk en reed ik mijn snelste fietstijd ooit in Horst. Maar ik merkte in de laatste 5 km dat ik wel erg mijn best moest doen om het tempo te handhaven. De wind stak flink op en pal op de kop slurpte het  toch veel energie weg. Op het moment dat ik van de fiets afstapte, besefte ik weer wat een duathlon inhoud. Wat een pijn in mijn benen zeg. De laatse 7,5 km kon ik slechts een tippelgangetje van 4:15-4:20 rennen. Er zat totaal geen power meer in. Maar na 3:12:12 (8e EK en 4e NK H45) kwam ik toch blij en voldaan over de finish. Ik was weliswaar 10 minuten langzamer dan twee jaar geleden maar naast het feit dat ik ook weer twee  jaar ouder ben had ik de tijd verloren op het hardlopen en dat is zeker nog niet op oorlogssterkte. Echter in het teken van Almere kan ik zeggen: de kuitblessure is over. We kunnen weer volledig belasten en daarmee zal hopelijk mijn hardlopen weer op het niveau komen. Jammer was wel dat David in de laatste run heeft moeten uitstappen vanwege hamstring problemen.

Na de wedstrijd sprong ik op mijn Shiv om rustig uit te fietsen terug naar Venray. Dat deed goed voor mijn benen en de ontvangst van Peet en Peet was weer super. Het Limburgs biertje smaakte ook zeer goed. Deze keer had ik ook besloten om nog een extra nachtje te blijven, de volgende dag nog een lekker ritje te doen in het Limburgse en dan weer langzaam terug te reizen naar Rijswijk.

Een super race en weekend! Op naar de halve van Westervoort die ik op Almere tempo ga doen. Een uitdaging op zich!

See you next time!

Zondag neem ik deel aan het EK Powerman, of te wel 15 km hardlopen, gevolg door 60 km fietsen en tenslotte nog een 7,5 km hardlopen

Het is alweer de 7e keer dat ik deelneem aan deze topwedstrijd op neerlands bodem. Deze keer is het wel heel anders. Zo gaat mijn maatje Casper niet mee. Ik zal zijn aanmoedigingen en perfecte bidonwissels missen! Omdat het EK dit jaar laat is en samenvalt met de meivakantie moest Casper kiezen of een weekje met het gezin weg of deze ouwe knar aanmoedigen. Tja dan is de keuze niet zo moeilijk!

Normaal ben ik ook helemaal geprepareerd voor deze wedstrijd en is het mijn topwedstrijd in het begin van het seizoen. Nu is het anders. De wedstrijd staat nu in het teken als lange training op weg naar het hoogtepunt van het seizoen 2012: LD Almere! Dat is een heel andere benadering voor mij. Lekker ontspannen hard een wedstrijd doen met een duidelijke opdracht om de eerste 15 km vooral voorzichtig te lopen. Na 3x een kuitscheur te hebben gehad is dit een absolute must. Ben erg benieuwd of het lukt en mijn ”wedstrijdspirit”  het niet overneemt. Ik ga mijn best doen. Het is in ieder geval heerlijk om even alleen bezig te zijn met sport. Vandaag tijdens de laatste fietstraining even het gebruikelijke kopje koffie, kokosmakroon en knuffel gehaald bij mijn ouders. Ze wensten me veel succes en dat voelt goed…..

Morgen op naar Venray waar Peter en Petra weer voor een gezellig weekend zorgen en dan zondag lekker knallen!

Jullie horen hoe het is geweest!

Gisteren met mijn werkgever MN het laatste deel van de estafette marathon gelopen in Rotterdam!

Voorafgaand aan de loop keek ik in mijn logboek en constateerde dat mijn laatste (loop)wedstrijdje dateerde van 28 oktober 2011. Dat lijkt een eeuwigheid geleden.

In de tussentijd is er heel wat gebeurd en heb ik wat voor mijn kiezen gehad maar man wat was ik blij om weer eens in wedstrijdverband te hardlopen. Van mijn coach Ferdinand kreeg ik de opdracht om de 10 km in zone 3 te lopen. Dit om de kuit nog niet direct maximaal te belasten. De zone loopt van 142-149 hartslagen en ik slaagde erin om de krappe 10 km zeer ontspannen en vooral pijnloost te lopen in 37:33 met een gemiddelde hartslag van 149. Hoog zone 3, uiteraard zou ik bijna zeggen want zo zit ik eenmaal in elkaar. Echter was ik heel blij met het ontspannen en pijnvrije gevoel maar vooral ook met de inhoud die ik had. Deze test bevestigt voor mij dat ik op de goede weg zit en het EK Powerman van 29 april doorgang krijgt. Weliswaar ook als training, zeker de eerste 15 km maar een paar weken geleden wilde ik me nog afmelden, dus een mooie opsteker!

Met dit positieve gevoel, het feit dat mijn nieuwe fiets ook nog eens deze week arriveert en rijklaar wordt gemaakt, heb ik me ook direct aangemeld voor het Holland Kickoff Weekend in Almere dat wordt georganiseerd door Merijn Schuurman (www.positri.nl) en Stichting Holland Triathlon (www.hollandtriathlon.nl). Onder begeleiding gaan we o.a. alle parcoursen verkennen van de Holland Triathlon. Erg leuk om zo al kennis te maken met het strijdtoneel van 8 september. Een nadeel is dat het valt in het weekend dat mijn broertje jarig is maar dat maak ik goed met hem.

Morgen ga ik voor de laatste keer naar annatommie voor een fysiotherapiebehandeling van mijn schouder. Na drie behandelingen gaat het zo goed dat ze met niet meer willen zien! Ondertussen heb ik het zwemmen ook weer opgepakt en gaat prima. Kost nog net zoveel kracht als voor de vrije worsteling met de schilderkeet

See you next time………

Te koop prachige Quintana Roo CD01 tijdrit/triathlonfiets

Maat: M/L (stack:517 reach:438)
Frame: full carbon
Kleur: zwart/rood/wit
Afmontage: Ultegra 10speed,Vision stuur en remmen
Wielen: Quasar carbon 58cm

Te koop: 1400 Euro exclusief wielen of 1900 Euro inclusief de Quasar carbon wielen.

Mail me op info@marcohoogenraad.nl of bel me op 06-52051040.

De reden waarom ik afscheid neem van deze prachtige fiets is het feit dat de fiets qua stack en reach niet geschikt blijkt te zijn voor mij. Zeker niet als ik de hele van Almere wil halen.

Het is drie weken geleden dat ik hardhandig in aanraking kwam met een schilderskeet. En nu…

Na mijn eerste bezoek aan de fysiotherapeut van annatommie werd duidelijk dat ik al snel weer mocht zwemmen. Het is juist goed om schouderspier aan het werk te zetten zodat het herstellende spierweefsel mooi in lijn komt te liggen en weer spoepel wordt.

Vandaag werk ik thuis en dacht tussendoor even snel te zwemmen. De Schilp, het zwembad van Rijswijk, ligt immers naast de wijk. Maar ik hield geen rekening met Goede Vrijdag. Weer een vrije dag voor ambtenaren en maar klagen Gelukkig was het Sportfondsenbad in Delft wel open. Ik had zo’n zin om te zwemmen dat ik 25 minuten heen en weer fietsen er voor over had.

In het bad aangekomen, trof ik een klein 25 meter bad aan met maar drie banen. Dus een klein beetje behelpen. Ik startte met de schoolslag. Dit is totaal niet belastend voor de gescheurde spier en het ging prima. Daarna wat benen maar dat verveelde ook snel. Daarna voorzichtig borstcrawl proberen en ja hoor het ging erg lekker. Lekker rustig aan gedaan en me proberen niet gek te laten maken door twee randdebielen die kris kras over iedereen aan het zwemmen waren. Tot eentje het bij mij probeerde….komt er op neer dat hij de tegeltjes van de bodem van heel dichtbij heeft gezien en ik geen vrienden heb gemaakt met deze mannen

Uiteindelijk toch 45 minuten gezwommen! Heerlijk. Nu weer werken en straks nog effe rammen op de fiets!

Vandaag kreeg ik de officiële uitslag en behandelplan van mijn schouder.

Inderdaad zoals het vermoeden al was een scheur van 4 bij 3 cm in de Deltoideus. Er is geen schade aan gewrichten en botten. Vanaf morgen krijg ik fysiotherapie en mag ik alles doen! Ook zwemmen zolang ik maar goed luister naar hetgeen mijn lichaam me vertelt. Kortom groen licht!

De fysiotherapie vindt plaats bij annatommie Rijswijk. De organisatie waar ik zelf als ambassadeur deel van ga uitmaken. Mooier kan niet. Vandaag afspraken gemaakt over kleding en binnenkort over het ambassadeursschap. Erg spannend en leuk allemaal! En dat kan ik wel gebruiken nu!

Op weg naar Almere! Mam hang in there!

Vandaag om 9:00 uur onderging ik een foto van mijn sleutelbeen en een echo van mijn schouder.

Het is nu precies een week geleden dat ik een flinke smak maakte op de schilderskeet met mijn racefiets. Ondertussen zijn we een trainingskamp verder, zijn de wonden al redelijk genezen maar heb ik nog steeds een ei op mijn schouder, gaat het zwemmen nog niet en een trui aantrekken is best lastig. Dus toch maar even langs Annatommie Rijswijk voor een foto en echo. Resultaat een 4 bij 3 cm grote spierscheur in de deltoideus (een schouderspier) en vooralsnog geen zichtbare scheur in het sleutelbeen.

Goh dat is toch na de kuitscheuring de 2e domper op “Weg naar Alemere”. Maar wederom is het mooie aan triathlon, je hebt nog twee andere onderdelen waarin getraind kan worden. Dus lekker lopen (joepie het kan weer) en fietsen!

Maandag 2 april heb ik een gesprek met de orthopeed en dan hoor ik het definitieve vonnis en het eventuele behandelplan. Hopelijk is het niet de rest van mijn leven Pasen!

Maandag meer…..

Het jaar 2012 wordt voor mij 226 km out of the box! Wilt u me steunen? Laat me het uitleggen.

Dit jaar ben ik van heel dichtbij geconfronteerd met de vreselijke sluipende ziekte kanker. Tot zelfs driemaal bij naaste familie. Dit kwam hard aan. Het is knap lastig om mee om te gaan, ook als het je zelf niet overkomt. Naast het bieden van de steun en liefde aan mijn familie, wil ik op mijn eigen manier de strijd tegen kanker aangaan. Hoe? Met iets persoonlijks, dicht bij me en in Nederland zodat bij leven en welzijn mijn dierbaren getuige kunnen zijn van mijn avontuur!

Dit ben ik van plan!
Al 10 jaar doe ik aan triathlon. Ik ben een echte korte afstand atleet en houd van snelheid. Maar juist nu wil ik een prestatie leveren waarvoor ik veel moet doen en laten, diep moet gaan, om het doel te halen. Niet te vergelijken met de strijd die mijn dierbaren hebben geleverd en nog leveren maar op mijn manier totaal out of the box: de triathlon van Almere, 226 km afzien!

Ondersteun een goed doel
Een triathlon bestaat uit 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen en 42,2 km hardlopen. Dit achter elkaar zonder rust. Dit doe ik niet zomaar, daar gaan heel wat trainingsuurtjes, zweetdruppels en mentale veerkracht aan vooraf. Om maar te zwijgen over de sportvoeding, kleding en schoeisel dat ik verorber en verslijt. Ik ben enorm gemotiveerd en ik hoop ú ook na het lezen van mijn verhaal. Steun mijn actie en lever zo een bijdrage aan de bestrijding van kanker.

Hoe? Heel eenvoudig: 

• U sponsort mij voor één euro per kilometer.
• U bepaalt zelf hoeveel kilometer u mij sponsort, tussen 1 en 226.
• U stort de bijdrage op rekening 179933337 t.n.v. M.S. Hoogenraad te Rijswijk onder vermelding van uw naam en het gesponsorde aantal kilometers.
• Ik zet de helft opzij voor de Kankerstichting en de andere helft gebruik ik als ondersteuning naar mijn einddoel.
• Ik zet uw naam bij “De club van 226” op mijn website.
• Er komt ook een totaalteller van het sponsorbedrag voor de KWF kankerbestrijding op de website.
• Via Twitter, Facebook en zeer regelmatige updates op mijn website houd ik u op de hoogte van mijn avontuur.
• U bent uiteraard welkom tijdens de triathlon van Almere op 8 september 2012.
• Kort na de wedstrijd zal ik het totaalbedrag overmaken of overhandigen aan de KWF kankerbestrijding.

Ik hoop dat u mij wilt helpen om dit een onvergetelijk avontuur te laten worden!